Afscheid is een tot ziens


Afscheid van een liefde, hoe lang of kort ze duurde, van je lievelingsoma nog steeds diep in je hart, van die vriend véél te jong, te ziek gestorven, van het warme ouderlijke huis en die mooie flat waar je voor het eerst een ‘thuis’ vond, van het ongeboren kind in je buik... Afscheid van diep ingeroeste levensgewoontes, van waarden en normen waarvan je dacht dat ze bij je pasten, van uiterlijkheden ooit zo belangrijk...

Au, het doet allemaal pijn. Want het maakt verdriet, wanhoop, boosheid, angst, teleurstelling of welke emoties dan ook in je los. Waar je niet altijd bij stilstaat, is dat emotie in de meeste gevallen niet meer of niet minder is dan energy in motion, energie in beweging. Emoties openen de poort naar een nieuw begin. Soms is dit een weg van minuten, soms van uren, soms van dagen en soms ook van jaren. Je laat los op je eigen tempo en niet op dat van een ander. Je krijgt ook de kans contact te maken met het fenomeen ‘kwetsbaarheid’.

En als je het lef hebt om die hele roetsjbaan af te glijden, komt er wonderwel: die ware liefde, dat huisje in de bossen, dat prachtige, gezonde, heldere kind, het mooie kunnen inzien van de dood... En wonderwel omarm je een fonkelnieuw waarden- en normenbesef, een nieuw bewustzijn, contact met je hartsdromen,... Elk afscheid, hoe moeilijk en zwaar het soms ook was, maakt van ieder een ander, completer mens. Het tekent je persoonlijkheid en raakt je hart precies op de juiste plek. We zullen nog vele keren afscheid ‘mogen’ nemen. We kijken daar niet naar uit. Want ook al hebben we soms inzicht in het proces van afscheid nemen, noem het loslaten als je wilt, werkt, we zijn mensen van vlees en bloed. Ik wil geen pijn. Jij wel? Ik wil blij zijn, sterker nog euforisch, het liefst elke dag. Alleen kunnen we ‘afscheid’ in welke vorm dan ook, in ons leven niet ontvluchten. Vaak leren we immers ook door pijn, tenminste als we onze ogen niet sluiten en ons hart niet rigoureus dichtgooien. Voor mezelf heb ik er echter wel vertrouwen in dat ik er op mijn eigen manier doorheen spartel, telkens weer. En dat er dan weer dat moment zal komen dat ik moedig zeg: wat heeft het me véél gebracht. Afscheid is geen vaarwel, het is een tot ziens, tot een volgend afscheid.

© webwerk jocelis.be