Elk kind wijs kind


“Mama, als ik morgenochtend wakker word, is mijn zus geboren”, vertelt onze zoon van drieënhalf, Helder. Diezelfde nacht beginnen inderdaad mijn weeën en precies één uur later ademt onze prachtige dochter Tjaré, wat juweel betekent, zichzelf het leven in.

Mijn man en ik kozen net als de eerste keer bewust voor een thuisbevalling. Alleen waren dit keer de vroedvrouwen té laat voor de geboorte, maar voor ons eigenlijk precies op tijd. We mochten duidelijk in alle rust en intimiteit volledig vertrouwen op de wijsheid van onze kinderen en van onszelf. Bevallen zoals ik het zie, doe je immers niet alleen. Dat doe je als koppel, als gezin, tenminste als je ervoor openstaat en het toelaat. Onze zoon bereidde de weg voor zijn zus en gaf aan dat hij tijdens de bevalling, die volgens hem ‘s nachts zou plaatsvinden, thuis in zijn bed wilde slapen. Eén van onze (mannelijke) vroedvrouwen, van het geboorte-informatiecentrum in Geel, waar we oh zo veel respect voor hebben, zei me ooit: “Helder maakte van jou een mama.” Hij sloeg de nagel op de kop. Maar ook je ongeboren kind doet een flinke duit in het zakje, in mijn geval door ervoor te zorgen dat ik veel milde voorweeën had en door telepathisch met me te communiceren. Hierdoor kon de geboorte snel en met relatief weinig pijn plaatsvinden.

Het betekent wel dat je als ouder subtiele signalen durft waar te nemen en dat de kanalen, die ervoor zorgen dat je dit kan, zuiver zijn. Maar, iedereen is hier per definitie toe in staat.

Het betekent verder ook dat je het idee dat je als ouder de wijsheid in pacht hebt, dient los te laten. Wijsheid heeft mijns inziens helemaal niets met leeftijd te maken, maar alles met gelijkwaardigheid. Ben je bereid om met heel je wezen te luisteren naar wat je kind te zeggen heeft, ook al begrijp je het misschien niet? Durf je echt te luisteren zonder oordeel? Want precies dat is wat volgens mij ieder ouder te doen staat, al vanaf het moment dat nieuw leven in de buik zich aandient. Erken dat je zelf blinde vlekken hebt en je kinderen het soms echt ‘beter’ weten. Wat is daar erg aan?

Het is de kunst om als ouder je eigen ego los te laten, je kind uit te nodigen zijn of haar eigen wijsheid neer te zetten en tegelijkertijd een degelijke structuur te bieden. Want let wel: ieder kind heeft een bepaalde basisstructuur nodig, want dat biedt veiligheid. Makkelijk is het niet altijd. We zijn immers allemaal mensen die fouten mogen maken. Perfectionisme is saai, denk ik altijd maar. Zelf beschouw ik het mogen begeleiden van mijn kinderen als een eer en ik ben elke dag opnieuw dankbaar voor hetgeen ze mij leren. Want dat is veel, dat is goud! En ik durf ook te zeggen dat ik zelf de beste mama ben die ik kan zijn voor mijn kinderen. De beste mama is er immers ook eentje die tegen haar kind durft te zeggen: en nu weet ik het even niet."

© webwerk jocelis.be