Zielenliefde


Amper 17 was ik toen ik hem zag in een droom. Op mijn 33ste zag ik hem tot mijn grote verbazing in het echt. Een stemmetje in me sprak helder: dat is de man met wie je gaat trouwen en kinderen krijgen. Ik schreeuwde het vanaf toen in al mijn naïviteit van de daken: ik heb de liefde van mijn leven gevonden. Alleen was hij het daar toen nog niet mee eens... Hij wees me voorzichtig maar kordaat af en dat voelde pijnlijk en intens aan. Toch klopte het op dat moment. Ik kreeg de kans om diep in mezelf te gaan en echt te voelen wat mijn waarheid was. Dat gaf me iets wat ik nooit had verwacht: een diep vertrouwen in mezelf. Zijn afwijzing was ironisch genoeg één van de grootste geschenken die ik ooit van hem kreeg. Het leerde me om echt dicht bij mijn kern te zijn en te blijven. En ook om het begrip loslaten ten volle te kunnen ervaren en er een zekere mate van expertise in te krijgen.

Pas toen gebeurde het: anderhalf jaar later en een mooie vriendschap rijker vertelde hij me aan een mooie eikenboom in een prachtig Hollands bos: “Ik denk dat het klopt dat we bij elkaar horen.” En vanaf toen ging het sneller dan ik kon bevatten: op één jaar tijd bouwden we samen een mooie zaak op, kwam er een kindje en stond er een verhuizing op de agenda.

Was en is het altijd makkelijk? Oh nee, want we zijn verschillend in zowat alles, alleen in de kern identiek. Dat betekent concreet dat ik hem met mijn hoofd, mijn ratio heel vaak niet begrijp en hij mij niet. De enige remedie is in ons hart naar die diepe liefde te gaan die ons bindt en als het daar klopt, is het goed. Hebben we daar iets voor moeten doen? Eigenlijk niet, die zielenliefde zoals ik ze soms noem, is er. Wij geloven dat we voor elkaar kozen nog voor we naar deze aarde kwamen.

Het gevolg van die zielenliefde is echter ook dat we de allerdiepste wonden bij elkaar aanraken. We hebben er immers voor gekozen om ons niet meer voor elkaar te verbergen en ook die stukken van elkaar te accepteren. Daardoor wil één van ons soms wegrennen wanneer de pijn wat groot wordt en tegelijkertijd is er het besef: het heeft geen zin om te vluchten. Als ik wegren van jou, ren ik eigenlijk weg van mij. En dan komt er een traan, een lach, een arm.

In de positieve zin leidde die zielenliefde ertoe dat het zo’n ontzettende rust geeft om gewoon jezelf te kunnen zijn zonder daarbij te hoeven nadenken. Er is ook geen zoeken meer, want we hebben gevonden. We zagen verder om ons heen ook veel koppels worstelen met diepe dingen waar we ooit zelf mee stoeiden en als vanzelf kunnen we nu ook een steun voor hen zijn.

Dankjewel lieve man van mij, omdat je er bent. Omdat je de verborgen hoekjes in me zichtbaar maakt en van me houdt en blijft houden, ook al is het niet altijd even fraai wat je ziet. En andersom is dat precies hetzelfde...

© webwerk jocelis.be